Merhaba, 2002 yilinda mezun olup ayni yil atanan, ilk sinifi 93 kisi olan bir ogretmenim. Hediye donup baktigimda ne kadar yol katettigimi farkettim.pek cok ogrencim ise basladi,evlendi cocuklari oldu... hep en iyi olmaya calistim, acaba bu konuyu daha farkli nasil anlatabilirim diye ugrastim,"Amaaaannn bosver,anlat gec." diyenlere inat daha da hirslandim, gezilerle cocuklari goturmedigim kalmadi. Yorucu arkadaslar bizim meslek,ama neden yorgunlugundan ziyade kafa yorgunlugu onemli,rahat koyuyorum basimi yastiga , cocuklarima verimli oldum diyorum ve sabah okula gittigimde cocuklarimin bana sarilmasiyla dunyalar benim oluyor"iste" diyorum "Ben ogretmenim".
Ozellikle yeni baslayana tum arkadaslarima tavsiyem,sakin ama sakin inancinizdan vazgecmeyin,sakin sizi kimse( veli ,okul idaresi,diger ogretmenler) yildirmasin,dogru bildiginizden vazgecmeyin. Saygilar
